เรื่องมันมีอยู่ว่า ขณะที่พิกเล็ทเดินตามหมีพูห์ไปต้อยๆ

รอยเท้าคู่เล็กๆ  ย่ำไปบนหิมะเคียงข้างกับรอยเท้าของพูห์ไปตลอดทาง

เป็นความอบอุ่นในหัวใจที่ทั้งสองทิ้งเอาไว้เบื่องหลัง

ทั้งคู่คงเดินมาด้วยกันนานพอสมควร และคงไม่ได้คุยอะไรกันเลย

พิกเล็ทเลยต้อง "ขอเสียง" ด้วยการเรียก "พูห์"

เมื่อพูห์ขานรับและถามกลับมาว่า "มีอะไรหรอพิกเล็ท"

พิกเล็ทกลับเกาะมือพูห์เอาไว้ ก่อนตอบว่า

"เปล่า..ไม่มีอะไร แค่อยากมั่นใจว่าเราเดินมาด้วยกันเท่านั้นเอง "

ภาพนี้ ถ้อยสนทนานี้ เรียบง่ายแต่ลึกซึ้ง

สังเกตไหมว่าพูห์เดินนำหน้าควรเป็นพูห์มากกว่าที่น่าจะเป็นฝ่าย "ขอเสียง"

จากพิกเล็ทว่ายังเดินตามตัวเองมาหรือไม่

นั่นหมายถึงว่าเป็นความกังวลในใจพิกเล็ทเองที่เกรงว่าพูห์จะลืมเพื่อนตัวเล็กๆ อย่างเขา

ในชีวิตเราทุกคนคงเคยผ่านพบมิตรภาพแสนดี แต่มีกี่คนที่รักษามันเอาไว้ได้คงมั่นไม่หวั่นไหว

 วันคืนแห่งชีวิตกลืนกินและฉุดดึงเรารุดไป

หันกลับมามองข้างหลังอีกที อาจจะเศร้าใจ

หากพบว่าคนที่เราไว้ใจ ไม่เดินตามเรามาอีกแล้ว

ไม่อยากเดินข้างหน้าเพราะเกรงว่าฉันจะลืมเธอ

ไม่อยากเดินตามหลังเช่นกันกลัวเธอทำฉันหล่นหาย

อยากให้เราเดินเคียงกันไป อยากอุ่นใจมั่นใจว่าตลอดการเดินทางชีวิต อันยาวไกล

เรายังมีกันและกันไปตลอดทาง...