30 December 2007 / 5:40

* เ พี ย ง เ ธ อ . . .

เธอจะรู้บ้างมั๊ย? ว่าเวลาที่เราได้อยู่ด้วยกัน มันช่างเป็นเวลาที่ดีเหลือเกิน

และถ้าฉันบอกว่า...เวลาแบบนี้ไม่เคยเกิดขึ้นในชีวิตของฉัน เธอจะเชื่อมั๊ย?

เธอคงจะคิดว่าฉันก็คงรู้สึกดีแบบนี้กับทุกๆคน แต่เปล่าเลยนะ เค้าไม่ใช่เธอ...

เธอเป็นคนสำคัญที่สุด ฉันกล้าพูดแบบนี้ เพราะฉันคิดแบบนี้

ฉันอยากให้เธอเชื่อในสิ่งที่ฉันพูด ว่าฉันรักเธอ...

คำๆนี้ มันต้องใช้เวลานาน กว่าที่มันจะออกมาจากใครคนหนึ่ง

ฉันเลือกเธอ เพราะเธอเป็นเธอ ฉันรักที่เธอเป็นแบบนี้

ฉันไม่ได้คาดหวังอะไรจากเธอ นอกจากความรัก

เพียงแค่เธอมอบความรักให้กับฉัน...เพียงแค่นี้ฉันก็ภูมิใจแล้ว

สิ่งรอบตัว...มันไม่ใช่สิ่งที่ฉันคิดถึง เพียงแค่เราอย่าไปใส่ใจ...

ฉันแคร์ความรู้สึกของเธอมาก ฉันเป็นห่วงเธอ

ฉันไม่อยากให้เธอรู้สึกไม่ดี กับเรื่องราวต่างๆที่ผ่านเข้ามาในตอนนี้

ในทุกๆวันของชีวิต มันก็ต้องมีทั้งเรื่องที่ทำให้มีความสุข ให้เรายิ้มได้

แต่บางทีก็อาจจะมีความทุกข์ใจกับปัญหาต่างๆได้เช่นกัน

เพียงเรา...จับมือกัน แล้วเดินข้ามผ่านอุปสรรคต่างๆ

เมื่อเธอมองกลับมาเธอจะเห็นว่ามันเล็กน้อยมาก ในช่วงชีวิตหนึ่ง

ถึงแม้ในเวลานี้...ใครๆต่างละเลยเธอ แต่ฉันคนนี้ไม่เคยไม่ใส่ใจเธอแม้สักนาที...

ฉันเป็นห่วงเธอ... ถึงแม้ระยะทางมันจะแสนไกล ฉันอยากให้เธอรู้สึกว่า...ยังมีฉันอยู่ใกล้ๆเสมอ

...คำพูดของคนบางคน...มันก็เป็นแค่เพียงสายลม

พัดผ่านมาอาจทำให้ใจรู้สึกหวั่นๆในใจ ทำให้ฝุ่นละอองเข้าตา อาจมองไม่เห็นหนทางข้างหน้าไปชั่วขณะ

...เวลา...การกระทำ...เป็นสิ่งที่จะวัดใจคนได้...

ต่อจากนี้...ขอให้เวลาเป็นเครื่องพิสูจน์ว่าฉันจริงใจ และมั่นคงกับคนๆหนึ่งมากแค่ไหน

แล้วเธอจะรู้ถึงผลลัพธ์ของมันในไม่ช้า...

เพียงเราเข้าใจกันอย่างนี้...

เราก็จะมีกันตลอดเส้นทางแห่งความรัก...

รักเธอมาก...

สัญญา...

5:46 | 添加评论 | 固定链接 | 写入日志